եզրագծի յաները

ոնց էլ չլինի, պուլտի ջանը ընկած ալիքները փոխելիս, հաստատ արեմնիա թիվիով հանդիպած կլինի եզրագծից այն կողմ սերիալը․․․

Ուրեմն, էս սերիալը անցյալ տարվա փետրվար-մարտից սկսին հեռարձակել։ Սկզբից անունը “Ոստիկաններ․ Եզրագծից այն կողմ” էր։ Պրիչյոմ ինձ թվում ա արմենիա թիվին եթերաժամանակը լրացնելու նենց մեծ պրոբլեմ ուներ, որ էդ սերիալը սկզբում միհատ բեսսամթ չխմած “լոգո” ու “ստարտափ սքրին” ուներ։ Մեր հարևանի երեխեքը դրանից լավ “կրեատիվ” կանեն։ Հա, ուրեմն տենց բեսսամթ փողի ու եթերաժամանակ լցնելու “ЗОВ”-ը ստիպեց անպատրաստից սկսել էդ տխմարության հեռարձակումը։ հետո միքանի օր անց, քչից շատից նորմալ միհատ լոգոյատիպ միբա քցին եթեր, որ միչև էսօր ֆռցնում ու  գլուխ են հարթուկում։

Բայց էդ սաղ հեչ։ Սկսզբում հայերը մտածել էին յանի բարի գործ անեին ու  մեր մենթերին միքիչ գոնե բարձրացնեին մեր աչքերին։ Չե, որ ասեմ սաղ մենթերը բ**-ի տղերք են, սուտ կլինի։ Մեջները լիքը լավ տղեք էլ կլինեն հաստատ ու ցավոք լիքն էլ լավ վիժվածքներ։ Էն տիպի, որ իրենց հեոեղբոր վրով գործ էն սարքում ու տենց․․․

Լավ, էլի շեղվեցի։ Հիշում ե՞ք ռուսական “улица рабитых фонарей” սերիալը։ Կարծեմ վատը չէր, ու չնայած որ ռուս մենթերը մերոնցից շատ քիչ լավ բաներով են տարբերվում, նաև օգտակար էր։ Օրինակ իմ մոտ էն ժամանակ ռուս մերթոսիկների մասին նորմալ կարծիք էր ձևավորվել հենց էդ սերիալի շնորհիվ։
Էս ստաղծագործական մտքի պակասից տառապող արմենիացիներն էլ որոշեցին տենց մի բան անել։ Բայց միհատ լավ ռուսական խոսք կա։ ՈՒզում էին լավ ստացվեր, բայց ստացվեց ինչպես միշտ։ կարճ ասած ԳԱՎՆՈ։ ։p լավ, էլ հավես չունեմ էդ անուսունության մասին գրելով ծախսել իմ թանկարժեք ժամանակը։ ուղղակի ասեմ, որ հիմա էդ սերիալի մեջի մենթերի մեծ մասը կադրից դուրս էն հայտնվել։ Դրանց տեղը լիքը Լորդեր-մորդեր ու Հուսիկ-տռուսիկներ էն հայտնվել։ ԿՐԻՄԻՆԱԼ։ Էն ոստիկանապետի գլուխն էլ ո՞նց կերան տենց էլ չիմացա։ ԿՐԻՄԻՆԱԼ․․․ ու սենց հեչի պես մի 2 տարի էդ կրիմինալը ռեյտինգային սերիալի անվան տակ ֆռալու ա արմենիայի անհետաքրքիր եթերում ու շարունակելու ա Քու000 մեր գլուխները։ Մերը հլը հեչ։ Բայց էդ անասունությունը մեծ հաճույքով նայում են 12- տարիքային խմբի ճժերը։ Այ էդ վաբշեա լոմկում։

Դրա տեղը պոռնո ցույց տան ավելի ուսուցողական կլինի․․․

ideas worth living #2

էս մեկուկես տարվա ընթացում, որ ես արդեն անց եմ կացրել Սիսան քաղաքում, գրեթե միայնակ, միակ հետաքրքիր բանը որով կարելի է զբաղվել, մտածելն է։ Մտածել, լավ ու վատ օրերի, ապագայի, ներկայի ու անցյալի մասին։ Հատկապես ապագայի։ Այն պայծառ ապագայի, որ մի օր գալու ա ու իր հետ բերելու ա նոր բաներ։

Հիմա ձեզ կպատմեմ միքանի իդեաների մասին, որոնք այնքան էլ նոր չեն։ Բայց դե գիտեք, մենք ապրում ենք կիսահետամնաց մի երկրում ու ստեղ տենց բաներ չկան։ Սրանք իդեաներ էն, որ մի օր պետքա իկատար ածվեն, ճիշտա դրանք իրականացնելու համար մեծ փողեր են պես, բայց հավատացեք , որ ցել ապռավդիվայետ սրեդստվա։

Մեր նախորդ հանդիպմանը պատմեցի քրեաթիվ քլաստերներին մասին։ Ի զարմանս ինձ, այդ թեման բավականին մեծ արձագանք ունեցավ։ Ֆեյսբուքի մեսսիջներով ու հեռախոսով լիքը մարդիկ ինձ հարցնում էին դրա մասին։ Բայց դե, ես հո՞ գիժ չեմ դնեմ սաղ պատմեմ, մեկն էլ սարքի ու հարստանա Հիմա անցնենք հաջորդին։

Իձեյա համար երկու ։ Ֆաբրիք քլաբ։

miniDakar

դժվար թե ինչ-որ մեկին հետաքրքիր լինի, բայց Ասեմ որ մինիներՍ սաղին կզցրել են Դակառ 2012-ում

Ասում են, կյան…

Ասում են, կյանքը դպրոց ա ու մեզ սովորացնում ա․․․ Ճիշտ են ասում։ Բայց ափսոս, որ էդ դպրոցը ավարտելուց հետո ԲՈՒՀ ընդունվելու հնարավորություն չի տրվում։ Շատ ափսոս․․․

ideas worth living #1

էս մեկուկես տարվա ընթացում, որ ես արդեն անց եմ կացրել Սիսան քաղաքում, գրեթե միայնակ, միակ հետաքրքիր բանը որով կարելի է զբաղվել, մտածելն է։ Մտածել, լավ ու վատ օրերի, ապագայի, ներկայի ու անցյալի մասին։ Հատկապես ապագայի։ Այն պայծառ ապագայի, որ մի օր գալու ա ու իր հետ բերելու ա նոր բաներ։

Հիմա ձեզ կպատմեմ միքանի իդեաների մասին, որոնք այնքան էլ նոր չեն։ Բայց դե գիտեք, մենք ապրում ենք կիսահետամնաց մի երկրում ու ստեղ տենց բաներ չկան։ Սրանք իդեաներ էն, որ մի օր պետք իկատար ածվեն,ճ ճիշտա դրանք իրականացնելու համար մեծ փողեր են պես, բայց հավատացեք , որ ցել ապռավդիվայետ սրեդստվա։

Ուրեմնս սկսեմ․․․

Իձեյա համար մեկ ։ Քրեաթիվ քլասթերներ։

չե, միքանիհատը առայժմ մեր փոքր քաղաքի համար շատ կլինի, բայց միհատի կարիք Երևանը հաստատ ունի։

Իսկ ինչա իրանից ներկայացնում քրեաոիվ քլասթերը։ Դա համեմատաբար նոր գաղափար է, որը համախմբում է ստեղծագործողներին և քրեաթիվ արտադրողներին հին արտադրական տարածքներում։ Ավելի կոնկրետ վերցնում են հին ու չաշխատող մի գործարան, կամ ասենք նրա մի քանի մասնաշենք։ Անում են միթեթև ռեմոնտ, ապահովում են կոմունալ համակարգերով ու հայտարտարում են այն մասին, որ էդ քլասթերը փնտրում ա ստեղծագործ մարդկանց, որոնք կարիք ունեն ինչ-որ աշխատատարածքի և պատրաստ են վարձակալել։ Բնականաբար բացի կոմունալ հարմարություններից, անհրաժեշտ ա նաև, որ էդ ստեղծագործողները սոված չմնան։ Իսկ դրա համար կարելի ա միհատ քիփլիկ կաֆեյատիպ մի բան էլ բացել հենց էդ քլասթերում։ Եթե ասենք քլասթերի սեփականատերը հավես չունի ընկնել էդ կաֆեն աշխատացնելու հետևիս, դա կարելի ա անել ինչ-որ ընկերության հետ, որ ունի փորձ ռեստորանային ոլորտում ու ցանկություն նոր քլասթերում “տոչկա” բացելու։

Իսկ ո՞րոնք են քրեաթիվ քլասթերների առավելությունները։

1. քրեաթիվ քլասթերները գտվելով համեմատաբար հեռու բնակելի շինություններից, հնարավորություն են տալիս այնտեղ հանգիստ զբաղվելու ոչմիայն վիզուալ ու նման արվեստներով, այլ նաև ասենք սաունդ պրոդյուսինգով,
2. մի վայրում հավաքվում են բազմաթիվ տարբեր ոլորտներում ու թեմաներով ստեղծագործող մարդիկ, դա ավելի է մեծացնում շանսերը, որ դուք ճաշի ժամին հաց կուտեք ոչ թե ինչ-որ ցնդած տնտեսագետի այլ ստեղծագործող մարդու հետ, ինչն էլ ավելի է մեծացնում որ նրա հետ զրույցի ժամանակ ինչ-որ ներշնչող բան կգտնեք, որի մասին չէիք էլ մտածել։ Եվ միգուցե այդ նոր բանն էլ Ձեզ կդարձնի նոր Ստիվ Ջոբս։
3. Իտարբերություն բիզնես-կենտրոնների դուք պարտավորված չեք աշխատել ուրիշի ճաշակով ձևավորված սենյակներում։ Կրեատիվ քլասթերներում դուք կարող եք վերանորոգել ու ձևավորել ձեր քլասթերը ձեր իսկ ճաշակով։ կարող ա մարդ կա, որ ուզում ա իր արվեստանոցում միհատ էլ ստրիպտիզի ձող լինի․․․
4. Իտարբերություն բիզնես-կենտրոնների քրեաթիվ քլասթերնրում աշխատասենյակները սահմանափակված չեն 2.70 մետր բարձրությամբ առաստաղով և խղճուկ միքանի քառակուսի մետր մակերեսով։ Ընդհակառակը, դրանք ունեն շատ ավելի մեծ ծավալ և մակերես, ինչը իմ կարծիքով ավելի է նպաստում ուղեղի ստեղծագործ աշխատանքին։
5. Եվ վերջապես, բիզնես կենտրոնում դուք չեք կարող երեկոյան կանչել ձեր ընկերներու ու փարթիներ անել։ Էլ չեմ ասում որ քլասթերում կարող եք սարքել արվեստանոց-բնակարան։

Դզում ա չե՞։

Իսկ ո՞վքեր են “հավաքվում” այդ քլասթերներում։

Քրեաթիվ քլասթերների յիմնական “բնակիչները” արվեստով զբաղվող երիտասարդ մասսաներն են։ Նկարիչներ, գրողներ, ամսագրեր, լուսանկարիչներ․․․ ոբշեմ ջոկեցիք։ Բացի նրանցից քլասթերներում կարող են լինել նաևի մինի արտադրամասեր։ Ասենք, ես ֆեշն-դիզայնեռ եմ, ու ունեմ փոքր արտադրություն։ Ես հանգիստ կարող եմ տեղավորել այդ արտադրությունը ինչ-որ քլասթերում։  Վոբշեմ, տարբերակները գրեթե անսահմանափակ են։ Կարևորը լինել ստեղծագործ․․․

ավելի մանրամասն քրեաթիվ քլասթերների մասին կարող եք կարդալ․․․ օրինակ այստեղ։

Ասյ ժամի համար այսքանը։ Մեր մյուս հանդիպման ընթացքում ես ձեզ կպատմեմ ոչ պակաս հետաքրքիր ու պերսպեկտիվ մի բանի մասին։ Ավելի կոնկրետ ակումբային ոլորտի։ Բայց ոչ հասարակ, այլ էլի միքիչ քրեատիվ․․․

Ստեղծագործեք։

Հաջող․

դժվար թե բլոգիս ընթերցողների շրջաններում գտնվեն մարդիկ, որոնց ամենասիրելի երաժշտական ուղղությունը տրանսն է։ Էլ չեմ ասում, որ հաստատ նենց մեկը չի գտնվի, որին իմ պես կտցրել ա տռանսի վրա։ Բայց այնուամենայնի որոշեցի միքիչ գրեմ հենց տրանսի մասին։ Միգուցե էս տողերը կարդալուց ձեր մեջ էլ առաջանա հետաքրքրություն տրանսի նկատմամբ ու տրասի հայաստանյան համայնքը ավելանա միքանի “կտցրածներով”։

Ճիշտն ասած էս տողերը գրելուս ես տրանսի մեջ եմ գտնվում։ Չե, պատճառը տրանս մյուզիը չի, չնայած դա էլ իր հերթին ա մի բան “ասում”։ Պատճառը 12 տարեկան Չիվասն է։ Հա, էսքանը ասում էմ, որ եթե կարդալու ընթացքում մի բան հանկարծ ձեզ դուր չգա, չասեք որ տռանսը դեբիլություն ա։ ուղղակի հիշեք որ մեղավորը շոտլանդացիք են իրան սկոտչով։

Անցնենք բուն թեմային։ Արդեն մի երկու-երեք տարի կլինի որ ես տրանսի մոլի երկրպագու եմ դառել։ Սկսզբում լսում էի, որովհետև ինձ այն ուղղակի դուր էր գալիս։ Բայս հետո զգացի, որ մանրից կախվածություն ա մոտս առաջանում։ զգացի որ այլևս առանց տռանսի ապրելը գնալով ավելի ու ավելի դժվար ա դառում։ Ու տեղ սկսեցի հասկանալ որ, իրոք, երաժշտությունը բացի մարդու տրամ բարձրացնելուց, իրոք կարող ա փոխել մարդու հոգեվիճակը։

Եթե խորանանք հոգեբանության մեջ ու միքիչ կարդանք իսկական տրանսի մասին կհասկանանք, որ տրանսը մարդու հոգեվիճակի փոփոխություն ա։ Չե, հիմա վիկիպեդիայից քոփի չեմ անի ու չեմ ծանրաբեռնի ձեր առան այն էլ ֆեյսբուքյան նոթիֆիքեշններով ծանրաբեռնված ուղեղը։ Եթե ուզում էք, փնտրեք, գտեք ու կարդացեք ինքներդ։
Ասածս ինչա։ Էս 2-3 տարվա ընթացում կյանքում չեմ կարդացել տրանսի մասին։ Տրանս ուղղակի լասել եմ։ Երեվի ինձ ավելի շատ ներշնչել եմ, որ ես էդ երաժշտությունը լսելու ընթացքում հայտնվում եմ տրանսում, թեև ինչպես նշեցի ես տրանսի իրական գաղափարներից խաբար չեմ էլ եղել։ Տրանսի ժամանակ զգացել եմ որ, աչքերս ինէնաբերաբար փակվում են։ Չնայած որ տրասի 1 րոպեյվա ընթացքում մի 130-150 բիթ կամ հայերեն ասած բասս ա խփում։ Երեևի դուք մտածում եք, որ ես խելառ եմ ու ձև չի էդքան բիթեր լսելուց հանգստանալ ու առավել ևս քնել։ բայց արի ու տես որ տենցա։

տեքստս կիսատ եմ թողնում, որովհետև էն վիսկիի  առաջացրած տրանսը մանրից թողում ա։ Ու քանի չի թողել ես ուղում եմ միքիչ էլ առանձին վայելել էդ տրանսը։ ես տրանսոհոլիկ եմ։

Իսկ ձեզ նապասլեդոկ կառաջարկեմ վիկիում կարրդալ էս մեկը ու այ էս մեկը։ Հա մեկել եթե հեաքրքրեց, կառաջարկեմ լսել բոլոր ժամանակների ամենահետաքրքիր ստեղծագործություններից մի 2 բան։

Ավելի կոնկրետ՝ http://www.youtube.com/watch?v=2VB_uz6G6C4 ու http://www.youtube.com/watch?v=ypDtUUtuNzQ&ob=av2e

դե ես գնամ ու տրանսի վերջին րոպեները վայելեմ