f1-08 կտրված / մի քիչ էլ նոստալգիա

երեկ շրջելով յութուբում, բորոլովին պատահական հանդիպեցի ներքոնշյալ վիդեոյին։ Վիդեոյում ցուցադրվում է BMW Sauber թիմի 2008 թվականի բոլիդը, բայց ոչ սովորական վիճակում։ Հատուկ իմ նման հետաքրքասերների համար Սաուբերում որոշել են կիսել բոլիդը ու ինժեների միջոցով բացատրել, թե ինչ կա դրա ներսում և ինչն ինչպես է դասավորված։ Չնայած նրան, որ ես բավականին լավատեղյակ եմ Ֆ1-ի տեխնիկական մասից, կասեմ որ դիտելուց  բավականին տպավորվեցի ու զարմացա։ Ու մի բան էլ։ Էս վիդեոն ինձ ևս մեկ անգամ համոզեց, որ Ֆ1-ը իրոք ավտոսպորտի թագուհին է և սպորտ լինելուց բացի, բավականին բարդ, բայց կատարելության ձգտող գիտություն։

Մի խոսքով, բոլոր նրանց, ում գոնե միքիչ հետաքրքրում է ավտոսպորտը, խորհուրդ եմ տալիս նայել այն։ Բացի այդ այս հոլովակը հետաքրքիր ու ճանաչողական կլինի տարբեր ոլորտների դիզայներներին։

Նայելուց հետո, մի անգամ ևս հիշեցի 2008-ի Ֆ1-ը։ Այն սեզոնը, որը ինձ բառիս բուն իմաստով լացացրեց։ Սիրելի թիմի անհավանական թռիչք, գեղեցիկ չեմպիոնական մարտեր, գեղեցիկ վազանցներ և այլն։
Վազանցներից հատկապես տպավորիչ էին Նիք Հայդֆելդի կրկնակի վազանցները Սեպանգում ու Սիլվերսթոնում։ Եռակի վազանցը Սպա-Ֆռանկոշամում։
Իսկ էմոցիոնալությամբ ամենատպավորիչը իհարկե սեզոնի վերջին Գրան Պրին էր։ Ավելի կոնկրետ վերջին շրջանը, երբ Ֆելիպպե Մասան մի քանի վայրկյան դարձավ աշխարհի չեմպիոն, սկսեց ուրախությունից արտասվել։ Հետո պարզվեց որ Լյուիսը վաստակել է բավականին միավորներ չեմպիոն դառնալու համար ու Մասսայի արտասքուքը արդեն դարձավ տխրության․․․
էլ չշարունակեմ․․․

Nokia / կյանքը դժոխքում (մաս առաջին)

Էական չէ, հետաքրքրվում է մարդը տելեկոմով, թե հեռախոսները նրա համար ուղղակի կենցաղային տեխնիկա են կենցաղի մի այնպիսի մասը ապահովելու համար, ինչպիսին հեռահաղորդակցությունն է։ Կա մի փաստ։ Մարդկանց մեծամասնության մոտ բջջայինը ասոցացվում է առաջին հերթին NOKIA-ի հետ։ Եվ դա ամենևին էլ պատահական չէ։
Կար ժամանակ, այդպիսին էր նաև ոչ շատ վաղ անցյալը, երբ Նոկիան շուկայի առաջատարն էր։ Եվ մինչ մյուս արտադրողները անվերջ փորձեր էին անում շուկա կոչվող կարկանդակից մի քանի փշուր թռցնելու ու “լափելու” համար, Նոկիան՝ կարծես այդ ամենի նկատմամբ բոլորովին անտարբեր մեկը մյուսի հետևից թողարկում էր այնպիսի մոդելներ, որոնք վաճառքում հայտնվելու առաջին իսկ օրվանից դառնում էին բեսթսելլերներ ու զավթում իրենց սեգմենտի մեծ մասը։ Շարունակել կարդալ

մանր-մունր #3 / հեռուստատեսային

Ես հեռաստացույցի սեր չունեմ։ Կյանքում դրանից կախված չեմ եղել, տանը չենք ունեցել արտասահմանյան ալիքներով լի արբանյակային կամ կաբելային հեռուսատեսություն։ Հիմա էլ, նույնիսկ հաճախ լինելով բավականին պարապ, չեմ նայում հեռուստացույց։ Բայց պատկերացրեք, որ մեկ-մեկ մեգապարապությունից սկսում եմ պուլտի կոճակները սեղմելով ու ալիքները անընդմեջ փոխելով ժամանակ սպանելու փորձեր անել։ Բայց ասեմ, որ դրանք հիմնականում անցնում են ապարդյուն՝ հայկական ալիքների ապարդյուն լինելու պատճառով։

Շարունակել կարդալ

Հղում

Золотой век Кремниевой долины окончен, и мы танцуем на её могиле

շատ հետաքրքիր ինտերվյու բավականին մեծ փորձ ունեցող մի մարդու հետ Ֆեյսբուքեղենի, հիմիկվա ամենահետաքրքիր պրոյեկտների ու սիլիկոնային այլ բաների մասին։ բոլորին խորհուրդ եմ տալիս կարդալ։

մանր-մունր #2

չեմ երկարացնում ու անցնում եմ բուն գործին։

մաս առաջին / մտածելու մասին

ուզում եք հավատացեք, ուզում եք ոչ։ Ես մտածելուց կայֆ եմ ստանում, ընկնում եմ տրանսի մեջ, մեկ-մեկ էլ օրգազմ եմ ապրում։ Բայց են ձեր իմացած օրգազմից չէ։ Ու երբեմն, երբ գիտենում եմ, որ հետաքրքիր թեմա ունեմ մտածելու, ամեն կերպ փործում եմ կտրվել աշխարհից ու գնալ իմ մտքերի աշխարհ։ Կտրվելու պրոցեսում ես կարող եմ լինել ագրեսիվ, ինչպես սոված գիշատիչը։ Աշխատում եմ բոլոր տեսակի զրույցները ցրել ու շուտ պոկվել։

Մտածելը հատկապես լավա ստացվում պառկած վիճակում։ Թե ոնց, չեմ կարող ասել։

մաս երկրորդ/ մենք բոլորս քյարթու ենք

այո-այո, բոլորս քյարթու ենք։ Բայց ամեն ինչ հարաբերական է։
Իմ կարծիքով յուրաքանչյուր մարդ, որ իր մտածելակերպում ունի գոնե մեկ ստերեոտիպ, արդեն քյարթու է։ Այդ ստերեոտիպներն են, որ չեն թողնում մեզ մտածել ու դատել առանց կաշկանդվելու ու կաղապարների։ Մեկի ստերեոտիպները իրեն չեն թողնում ջինս հագնել, մյուսինը ռոք երաժշտություն լսել ու տենց շարունակ։ Ու իմ կարծիքով էս աշխարհում չկա նենց մարդ, որ ստերեոտիպներ չունենա։

ավելի պարզ դառնալու համար մի փոքր, բայց բավականին պրակտիկ օրինակ բերեմ․

պատկերացրեք հայ տղամարդ։ Նա միջին օղակի մենեջեր է բավականին մեծ համբավ ունեցող և հաջողված մի ընկերությունում։ Նա ունի բարձրագույ կրթություն, եղել է աշխարհի տարբեր երկրներում։ Մի խոսքով, նա հետամնաց չե, դեռ մի բան էլ պրոգրեսսիվ է։ Բայց, ըստ նրա ստերեոտիպների “Պեժո” մակնիշի ավտոմեքենա վարելը զապադլոյա ու չի սազում իր ստատուսին, որովհետև ՊԵԺՈն ցինիկ ֆրանսիացու սարքած ավտոյա ու ստեղծվել ա կնանիքի ու բիձեքի համար։ Այդպես է նա մտածում։ Եվ այդ կարծրատիպի պատճառով նա կյանքում չի գնի ՊԵԺՈ։ Ունենալով ասենք N հազար դոլլար, նա կնախընտրի գնել ու վարել եսիմ ում եսիմ ոնց քշած Մի կլաս ցածր, միքանի տարի մաշեցրած Մերսեդես, բայց ոչ բոլորովին նոր ՊԵԺՈ, որը մի քանի անգամ լավն է վերընշված Մերսեդեսից։

Բա, էդպես էլ մարդիք քյարթանում են։ Սաղ ստերեոտիպներից ա․․․

մաս երրորդ / կյանքը փոքր քաղաքում

Եթե ձեզ թվում ա թե Երևանից այն կողմ՝ Հայաստանի մյուս մարզերում ու շրջաններում մարդիք չեն ապրում, կամ ապրում են, բայց քարե դարի կենցաղով, ապա ասեմ որ դուք սխալվում եք։

Էսօր հերթական ուվալնենիս էի անցկացնում Հայաստանի հարավային մարզի քաղաքներից մեկում։ Փոքր քաղաք և ընդամենը շուրջ 15000 բնակիչ։ Բայց շատ լավ եղանակ, միշտ մաքուր օդ, համեղ սնունդ, անաղմուկ փողոցներ, ժպտացող դեմքեր և այլն։ Ու ասեմ, 1-2 ժամ կատարված դիտարկումների արդյունքում բացահայտեց, որ չնայած նրան որ էդ փոքր քաղաքում չկան այս-կամ այն բրենդի բուտիկներ, մարդիք հագնվում են բավականին ճաշակով։ Իմ, գույներին համադրություններին միշտ ուշադիր աչքը այսօր ֆիքսում էր բավականին հանգիստ ու չեզոք գույներ, որոնք բավականին հաջող համադրված էին։
պլյուսները կարելի է թվարկել ժամերով։ Ես մեծ հաճույքով կապրեի ու կստեղծագործեի այդպիսի քաղաքում։ Բայց քանի որ մեր երկրում եզակի դեպքերում է հնարավոր չապրել մայրաքաղաքում ու մեծ հաջողությունների հասնել, ես այդպիսի ռիսկի չեմ գնա։

երևի այսքանը։

 

 

մանր-մունր / լռությունից հետո

որոշեցի օգտագործել հետընտրական փոքր լռությունը ու միքանի բան գրել։ Գրել պետք էր վաղուց։ Ուղղակի անիմաստ էր նախընտրական շրջանում մարդկանց էդ կարևոր ու պատասխանատու գրոծից շեղել ասենք ինչ-որ նոր մի բանի մասին գրելով։ Հիմա ամսի ութն է։ Ու դեռ ես նույնիսկ չգիտեմ թե ինչ արդյունքներ են գրանցվել ընտրություններում։ Չնայած, փորձեմ գուշակել, երևի հանրապետականն ա չե՞ հաղթել․․․ չնայած էդքանը մինչև ընտրություններն էլ գիտեի։

Հիմա անցնեմ ավելի հետաքրքիր բաների։ Էս անգամ էլ կփորձեմ անցած ժամանակում գտած ու իմացած բաները կարճ-կարճ շարադրել ու ներկայացնել ձեզ։ Սկսենք․ Շարունակել կարդալ

սիրում եմ/զզվում եմ

Ես ֆուտբոլից հեռու մարդ եմ։ Ոչ խաղալն եմ սիրում, ոչ էլ նայելը։ Բայց դե մեկմեկ լինում են ժամանակներ ու խաղեր, որ ուզած-չուզած նայում եմ։ Դե, ասենք ո՞նց կարելի էր բաց թողնել Եվրո 2012-ի նախընտրական փուլում Ազգային Հավաքականի սուպեռ խաղերը։ Երևի ավելորդ կլինի նշելը, որ երեկ չեմպիոնների լիգայի կիսաեզրափակչում տեղի ունեցավ ևս մի սուպեռ խաղ։ Խաղում էին մադրիդի Ռեալը և Մյունխենի Բավարիան (տոլի Բայեռը։ Դրանց խառնում եմ իրար ։) ): Ես էլ ելնելով էդ խաղի սուպեռությունից ու կեսգիշերային պարապությունից, նայեցի էդ խաղը։ Բայց հիմա խաղի մասին չէ, որ խոսելու եմ․․․
Էդ անտեր ֆուտբոլը ինչքան մասայական ա, մի հարյուր էդքան էլ անծանոթ ա ինձ համար։ Երեկվա խաղի ժամանակ պարզեցի որ իմ իմացած միքանի ֆուտբոլիստներից հիմա ֆուտբոլ խաղում են մեկ-երկուսը։
Բայց էդ փաստին միանգամից չեկա։ Դա հասկանալը ինձ հետ այդ հանդիպումը նայող սուպեռֆուտբալասերների նեռվերի մի մեծ մաս քայքայեց։
Սկզբում ոչ ոքի չճանաչելով լուր հարցեր էի տալիս։ Օրինակ՝
― Բավարիայի վռոի անունը Կան ա չե՞։
― Էս Ռոնալդուն Մանչեստերում չէ՞ր վազվզում։
ու էդ շարքից էլի միքանի հարց։ Հետո հասկացա, որ իմ հարցերը բավականին ուժեղ ազդում են մյուս՝ ֆուտբոլից ավելի լավ գաղափար ունեցող ու ֆուտբոլով շատ հետաքրքրվող մարդկանց վրա։
Ես էլ սիրում եմ մարդկանց նեռվեր ուտել։ Ու սկսեցի շարունակել դեբիլ հարցերի շարանը․․․
― Բա Աբրամովիչը քանի տարեկանա՞։
― Բալաքը ու՞ր ա։
― Վռոն խաղից դուրս լինում ա՞։
և այլն․․․ սրանք հարցեր էին, որոնց պատասխանները որքան էլ զարմանալի էր, ես գիտեի։ Բայց դե մարդու նեռվեր ուտելու համար կարելի ա մեկ-մեկ էլ քեզ շլանգի տեղ դնել չե՞։

Հիմա անցնում եմ զզվելուն։
Ես զզվում եմ, երբ ես նայում եմ Ֆորմուլա1-ի ինչ-որ սուպեր Գրան Պրի, ու թեմայից միհատ անտեղյակ խիար գալիս սկսում ա տենց տափակ հարցեր տալը։ օրինակ՝
― Էս քանիս ա՞ բացում։ (Խոսքը մաքսիմալ արագության մասին է)
― Սրա մի լիտր բենզինը ի՞նչ արժի։
― Բա Շումախերի ախպերը ու՞րա։ ու սենց շարունակ․․․
Մեկ-մեկ էլ հանդիպում եմ կլոուններ, որ ուզում են ասեն նայի, մենք էլ ենք քչից շատից կուրսի, ու սկսում են իրանց արևին քեզ ստուգել․․․
― Բա Սեննան խի՞ մեռավ։
― Ալեն Պռոստի հերն է՞ր հայ, թե՞ մերը։
― Գիտես չե՞, Մոնակոյի գռան պրիի տոմսը ինչ թանկա․․․
Այ տենց դեպքերին ես առավել ևս տանել չեմ կարողանում, ու մեկ-մեկ դաժե բերանս բացում եմ․․․ Նենց որ, մի բան խոսալուց առաջ լավ մտածեք։ Թե չե կարողա հավայի հայհոյանքի զոհ դառնաք։ Հաստատ իմ նմանները քիչ չեն։