տանձին չդնելու արվեստը


էսօր խոսում էի ամենամոտիկ ընկերներիցս մեկի հետ։ Չնայած, խի՞ մեկի։ Ամենամոտիկի։

Ասում եմ ոնց ես? ասում ա որ վատա։ Ասում եմ խի? ասում ա որ չգիտի, որ իրա մոտ ստռեսի պես մի բան ա։ որ իրա մեջ ինչոր մի բանա պակասում ու եթե չգտնի, կարողա մեռնի։

Ու գիտեք էդ մարդը ով ա? Են մարդնա, որ ինձ սովորացրել ա կյանքին թեթև նայել, պոֆիգիս լինել։ Հայերեն ասած տանձին չդնել։

Գիտեք, էդ իրա խորհուրդներից հետո, ես սկսցի փոխվել։ Սկսեցի կյանքին թեթև նայել ու շարժվել Life is too short, Play more! կարգախոսով։

Հիմա նույն իրա խորհուրդները ես եմ իրան տալիս։ Չգիտեմ ոնց ա տեն ստացվել․․․

Իրոք, պոֆիգիզմը լավ բանա։ Առողջ պոֆիգիզմով ապրելով սկսում ես կյանքի բարդությունները հաղթահարել շատ հեշտ ու միտեսակ կայֆ ես ստանում։ Չգիտեմ թե խի ա տենց։ Բայց տենց ա։

Օրինակ լիկվիդներին սկսում ես նայել ոչ թե որպես աշխարհի վերջ, այլ որպես ադրենալին ստանալու էժան միջոց։  Կամ ասենք մեկի հետ ժամո ես։ Իհարկե քեզ համար հաճելի մեկի։ Դու հասել ես նշանակված վայրը, ու զանգում ես իրան։ ասում ա, որ արդեն ճամփին ա ու հեսա կհասնի։ անցնում ա մի 10 րոպե։ նորից ես զանգում, ասում ա, որ գազանանոցի մոտ պռոբկայա եղել ու ինքը լռվել ա, բայց մի 15 րոպեից կհասնի։ մի կես ժամ հետո էլի ես զանգում, ասում ա հինգ րոպեից տեղ կլինի։ Անցնում ա մի 10 րոպե, մեկել ջոկում ես միհատ ցնդած ժպտերեսիկ ա գալիս։ Պարզվում ա, որ դու 1 ժամից ավել ձների մեջ կանգնել, սառել ու սպասել ես էդ ժպտերեսիկին ։D … ու մեկել ինքը  ասում ա, որ էն քո առաջի զանգի ժամանակ, ինքը հլը տանն էր ու ծելիկով նստած նայում էր էլվին ի բուռունդուկին։ ։D վերջնա ա չե? ու պիչյոմ վերջի են մասերն ա որ կարելի ա գժվել։

Բայց էդ փաստերին նայում էս պոֆիգիզմով, ու մանրից ջոկում էս, որ եթե ինքը չուշանար, դու դժվար թե iPod-իդ մեջի բազմաթիվ երգերի մեջից գտնեիր մի գլուխգործոց, ոին էդքան ժամանակ սկի ուշադրություն էլ չէիր դարձրել։ Կամ էլ ինքը սկսում ա գովալ էդ իրա նայած կինոն ու դու գնում գտնում ու նայում էս էդ կինոն ու մի շավ խնդում էս դրա վրա։ Հա, համել ասում են ծիծաղը մարդու կյանքն ա երկարացնում։ Ու տենց լինքը մանրուքներ, որոնք իրականում լավ էլ օգտակար են դուրս գալիս։

Իսկ եթե դու վնուշկվես ու ստրեսի մեջ քցես քեզ էդ ամենորյա մանրուքների պատճառով, կյանքդ կկարճանա։ Հետո նեռվայնացած կգնաս ու հարազատ մեկի վրա մուննաթ կգաս ու մի վատ բան էլ տեղ կլինի։ Երկուսիդ տրամն էլ կնկնի։ Էդ հլը մինիմումն ա։ Բա որ խորանանք։

Հա, ինչ էի ասում։

Ասում եմ կյանքին թեթև նայեք, պոֆիգիստ եղեք ու կտեսնեք թե ոնց ա են հավայի լոքշ կյանքը մանրից դառնում DRIVE:

վոբշեմ Life is too short! Play more! Be POFOGIST 🙂

լավ եղեք․․ կհանդիպենք։ մեկել շուտշուտ ժպտացեք ու մի վնուշկվեք ։)

 

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s