բան չգրելու մասին

Image

Հայաստանում Shit happens ամեն հինգ տարին մեկ․․․ բայդց դե դրանից հետո կյանքը շարունակվում ա։ Ու էդ դզում ա~

 

էս վերջերս մարդիկ ինձ հացնում են թե խի՞ էլ բլոգում բան չեմ գրում։ Ես էլ պատասխանում եմ, որ մեկա ոչ ոք չի կարդալու, քանի որ բոլորը իրենց ուշադրությունը կենտրոնացրել են ապագա ընտրությունների ու դրան նախորդող նախընտրական ցիրկի վրա ու ոչ ոքի տանձին պետք չի իր առանց այդ էլ չափից շատ զբաղված ուղեղը կենտրոնացնել ասենք քրեաթիվ քլասթերների, ֆաբրիկլուբի կամ ուրիշ ոչ քաղաքական թեմաների վրա…
Ու ես ցիրկը ամսի վեցով չի պրծնելու։ Է՜․․․ հլը յոթա լինելու, ութ ․․․ քառասունք։ Վոբշեմ մի ամիսը նաղդա։ Ու եթե քառասունքով սաղ թեման փոզվի ու գնա ցենտրա։

նենց որ պակա վսե զանյատի վիբըռամի, յա բուդու մալչած ի ծիխը ռժած նադ նիմի։
Պ․Ս․ Զզզզվում եմ նախընտրական Հայաստանի ինտերնետից, ռադիոից, թերթերից ու հեռուստաՉտեսությունից․․․

 

Էս վերջերս

վերջին երկու շաբաթների ընթացում իմ վեբ ակտիվությունը հասել էր զորյի։ Ֆեյսբուքում ոչինչ, բոգում ոչինչ։ Ու ասեմ ձեզ, որ ինձ էդ տասը օրերը դուր եկան։ բայց դե կուդա ժե նամ բեզ ինտեռնետա? չե՞։

Այդ իսկ պատճառով, որոշեցի գրել էս պոստը էս անցած օրերի, դեպքերի, բացահայտումների ու մանր-մունր էլի բաների մասին։

Շարունակել կարդալ

անիմաստ ցնծություն

(c) ֆոտո

Հիշում եք միքանի տարի առաջ էն ամառվա ճռռ շոգին, մեր քաղաքի փողոցներով սկսեցին շորորալ կանաչ, չինական ավտոբուսներ։ Ավտոբուսը դրանց համար միքիչ փաղաքշական բառա դրանց բնութագրելու համար։ Ավելի շուտ դրանք գավնոբուսներ էին։ Ափսոս մարդկանց էին տեղափոխում։ Թե չե կասեի գավնովոզ։
Հիշում էք դրանց ամերիկական CUMMINS լիցենզիայով արտադրված չինական մատոռները ոնց էին մեջտեղից ճղվում ու տռնթս անում երթևեկության ժամանակ։ Բա, որ հանկարծ դրանցից մեկով ուզում էիր ասենք Երիտասարդականի մոտից Մասսիվ գնալ․․․ Էդ վաբշե ականջների ինքնակամ բռնաբարում էր։ Էն գազանանոցի դիքը բարձրանալուց նենց ձեն էր գալիս, ոնց որ միքսեռով ուղեղդ մեկը հարեր։
Էդ հերիք չէր, հլը միհատ էլ մեր պետության բյուջեյի մասին “չափից շատ մտածող” դեմքերը ֆայմեցին, որ կարելի ա դրանց վրա գազ դնել ու ավելի մեծ փողեր գռփել “էկոնոմյայի համար”։
Հիմա ու՞ր են էդ ավտոբուսները։ ХЗ․․․
միտեղ քցած կլինեն էլի։

Զատո դրանց տենդեռ-մենդեռների արդյունքում լվացած փողերով առած Յաշիկ Մեռսերն ու Ռենջերը սլանում են փողոցներով։ Փառք Աստծո բրիտանական (հնդկական) ռենջերը չինական ավտոբուսների համեմատ միքանի հարյուր անգամ որակով են․․․

Հիմա էլ կանաչները դոռդ ու բեշ արեցին, անցան ռոզվիներին։ Լրիվ նույն պատմություննա։
Ուղղակի եթե կանաչները մի 15-20 հատ էին, ապա ռոզմիները շուրջ 100 հատ։ Զգում ե՞ք ինչ տիպի պրոգրեսս ա։ Բայց դե կյանքի օրենքնա տենց։ Եթե տեմպի մեջ չլինես, սաղ չես մնա։ Էդ գիտեն թե անգլիացիք և թե հայերը։
Անգլիացիք ջոկում են, որ իրանց Ռենջերի գները չբարձրանան, իրանք էլ չեն կարանա իրանց Research & Design-ի համար փողեր քցեն մի կողմ ու շարունակեն նոր, ավելի կատարյալ ու գրավիչ Ռենջեր արտադրել։ Իսկ հայերն էլ ջոկում են, որ եթե ավելի մեծ թափով փողեր չգռփեն, չեն կարանա էդ Ռենջի կայֆը իրանք էլ զգան։ Պրիմիտիվ ա շատ։
Ու տենց Երևանը մարշուտկաթափ անելուց մի կրակոցով դաժե 2 չե է՜, ՇԱՏ նապաստակների են սպանում։

Ես դեմ չեմ էդ մարշուտկաթափությանը։ Չեմ էլ կարա դեմ լինեմ փողերի լվացմանը․ դա իմ ուժերից վեր ա։ Դեմ եմ չինական ավտոբուսների ներկրմանը։ Ուղղակի չափից շատ անորակ ու հետամնաց բաներ են չինացիք արտադրում։ Այ, որ գոնե էդ պաշտոնյաներից միքանիսը պարապ ժամանակ Solitare խաղալու փոխարեն ռուսական Авто Ревью թերթը կարդան, իրանք էլ կիմանաին էդ պարզ ճշմարտության մասին։

Դաժե եթե չկարդաին էլ։ Պատմությունը խելոք մարդկանց սովորացնում ա։ Բայց ոնց որ երևում ա, մերոնք դրանց շարքին չեն պատկանում ու նույն գետը արդեն 2-րդ անգամն են մտնում։
Լավ չի։ Հեչ լավ չի;

Ֆեյսբուքացավ³

չեմ հիշում որտեղ ու երբ, մի բան լսեցի ինչ-որ մեկից։ Ասում էր, որ մարդիկ ֆեյսբուքի պատճառով լոմկեքի ու վնուշկեքի մեջ են ընկնում։ Ու իրանց թվում ա, որ իրանք դժբախտ են։

“Բա խի՞” հարցիս պատասխանեց հետևյալ կերպ․

-Մարդիք ֆեյսբուք են քցում իրանց կյանքի ամենահետաքրքիր պահերի ամենաուրախ ֆոտոները (մեծամասսամբ)։ Ուրիշներն էլ էդ ֆոտոները տեսնում ու մտածում են, որ էդ ֆոտոյի տերը մեգաերջանիկ, շատ սիրուն ու հաջողված մարդա։ Հետո մտածում են, որ իրանք տենց կաֆերի մեջով չեն անցել ու իրանց ամենասիրուն ֆոտոն էդ մարդու ֆոտոյից մի 20 հոգի ավելի քիչ ա լայք արել։ ու տենց իրանք իրանց քցում են վնուշկեքի մեջ։

Իրականում ամեն ինչ շատ ճիշտա։ Չե որ հարևանի հարսը միշտ էլ ավելի սիրուն ա լինում․․․
Միքիչ մտածեք ֆեյսբուքում մեկի երջանիկ ռոժը տեսնելուց վնուշկվելուց առաջ, ու ամեն ինչ բուձետ ապապեննո!

պլան Բ․

միշտ կա "պլան Բ"

Ինչ սուտասանը դուրս եկա ես բայց․․․
Հոկտեմբերին խոստացա, որ էլ բլոգում չեմ գրելու, են էլ իմ կամքին հակառակ Ստիվ Ջոբսը մահացավ, ես չդիմացա ու գրեցի այդ մասին։ Ու տենց նորից սաղ սկսվեց։ Բայց էդ հլը հեչ։
Միքանի օր առաջ էլ գրեցի, որ իմ բլոգում ռեստրուկտուրիզացիա ա սպասվում։ Բայց արի ու տես, որ էդ էլ ա մանրից սուտ դառնում։
Չե, ես արդեն նոր լոգոյով ու դիզայնով բլոգում եմ գրում, դեռ կլինեն նոր թեմաների շուրջ հրապարակումներ։ Բայց մեկա էս wfs.-ն կյանքում տեխնոբլոգ չի դառնա, չնայած նրան, որ շաատ շուտով այստեղ արդեն կկարողանաք կարդալ շաբաթական պոստերի սերիա գադջեթների ու էլի տենց զիզի բիզի բզբզիկների մասին։ Բացի դրանից կանաչ ռոբոտավոր սմարթֆոններից հեղինակները կկարողանան գտնել իրենց ռոբոտիկների համար ամենահետաքրքիր ծրագրերի մասին մինի ռեվյուներ։
Ռեստրուկտուրիզացիայից հլը որ էսքանը։
Հիմա պատմեմ թե խի եմ ես յան տվել wfs.-ը տեխնոբլոգ սարքելու գաղափարից։
Օրեր առաջ, որոշելով ավելի լուրջ քայլեր ձեռնակել տեխնոբլոգի կազմակերպչական հարցերում, որոշեցի դիմել դպրոցական ընկերոջս։ Հիմա նա Ֆոտոմոլ օնլայն պարբերականի գլխավոր խմբագիրնա։ Դիմեցի։ Միքիչ դեսից-դենից խոսեցինք։ Էսկողմ-էնկողմ նայեցին ու հասկացանք որ սաղ սուտա։ Մենակով բան դուրս չի գա։ Հասկացանք որ մենք միհատ մեգապրոյեկտ են մտածել։ Իրարից անկախ, բայց նույն բանը։ Որոշեցինք ամռանը սկսել աշխատել էդմեգապռոյեկտի վրա ու դառնալ մեդիամագնատներ։
Հետո վարդագույն ակնոցներ հանեցինք ու տեսանք, որ իրականում ամեն ինչ այնքան էլ հեշտ չի լինելու ու դաժե լավ էլ դժվար ա լինելու։ Որ մեծ փողեր են պետք ու էլի լիքը-լիքը բաներ։
Հետո կրկին հագանք վարդագույն ակնոցներ ու հիշեցինք Ստիվ Ջոբսի ասածը ՝ “Stay hungry, Stay foolish”: ու էդ մեզ դզեց։ որոշեցինք որ ոչինչի առջև պետք չի կանգ առնել ու պետքա պայքարել․․․

պ․ս․ Սպասեք մեր մեգապրոյեկտին մի 6-7 ամսից։

մելբուռնյան ավետիս

Image

Էս օր սկսվեց Ֆորմուլա-1-ի 2012թ-ի սեզոնը։ Ավելի ճիշտ սեզոնը շուտ էր սկսվել ուղղակի էսօր առաջին Գրան Պրին էր։ Մարտի 18-ը իր հետ բերեց լիքը կայֆոտ նորություններ։

Ես վերջին 2 տարվա մեջ արդեն սովորական դարձած ձևով բաց թողեցի Գրան Պրիի հեռարձակումը համապատասխան ալիք չգնտելու պատճառով։ Բայց հո ինտերնետում համապատասխան կայքերի տեղն էլ գիտեմ․․․

Պարզվում ա երեվա սուպեռ կվալիֆիկացիայից հետո ՄակԼառենը էսօր էլ ա սաղին տոկի տվել ու Ջենսոնը իր կարիերայի 13-րդ հաղթանակն ա նվաճել։ Վատ չի։ Այ որ սենց սարունակվի ես շաատ էլ գոհ կլինեմ ամեն ինչից։

Բայց մի բան էլ կա, որ ավելի շատ ա ինձ թևեր տալիս։ Երեկ կվալիֆիկացիայի ժամանակ էն Ռենո Լոտուս կոչված թիմն էլ ա իրեն լավագույն կողմերով դրսեվորել։ Չե, կներեք։ Ռենոն չե։ Ռենոի բոլիդը։ Ու Լոտուսի պիլոտ, կարելի ա ասել դեբյուտանտ Ռոմեն Գրոժանը գրավել ա 3-րդ տեղը։ Կիմին 17-րդը։ Բայց Կիմիինը ուրիշ պատմություն ա։ Իրանց ասելով սխալի արդյունք։ Հավատում եմ, քանի որ, դժվար թե աշխարհի չեմպիոն Կիմին էդքան թույլ գտնվեր իր դեբյուտանտ թմակցի համեմատ։ Ինչքան էլ WRC սթայլով քշած լներ։
Էդ տենդենցը պահպանվելու դեպքում կարծում եմ մենք էս տարի բազմիցս կտեսնենք Կիմիին պոդիումի վրա շամպայն խմելուց։ Այ կդզի․․․

Էսօր էլ էդ ռալլիստ Կիմին երեկվա 18-րդ տեղից հասել ա 7-րդ տեղ ու միավորներ ա վաստակել։ Շատ լավա, եթե հաշվի առնենք, որ Մելբուռնի վազքուղին քաղաքային տիպի ա ու մրցակցին արդար պայքարում անցնելու շանսեր շաատ քիչ ա տալիս։ Ստեղից հետևություն․ Կիմին մնացել ա նույն սառնասիրտ ու արագ Կիմին։ Ու էդ ինձ թևեր ա տալիս։
Վոբշեմ Go Kimi! Gooooo!

P.S. Ինչքան ուզում էն թող Կիմիի չուզողները ասեն որ վազքուղին սպեցիֆիկ ա, մեկա ես ասելու եմ, որ Կիմիի պես կռուտոյ պացան չկա հիմիկվա Ֆ1-ում ու որ դեռ Կիմին սաղին ցույցա տալու։

Ձնապատ ֆիզգոռոդոկ

Պատկեր

image

միքանի օր առաջ  էր։ Անցնում է ի մեր ֆիզգառադոկի մոտով։ Նկատեցի էս տեսարանը, մտածեցի նկարելու մասին։ Ալարեցի ու մտածեցի, որ ֆիզգառադոկը ոչ մի տեղ չի փախնի ու որ կարամ վաղնել քնելու առաջ գնամ ու նկարեմ։ Վաղը եկավ։ Ոկավ ու իր հետ արև բերեց։ Ձյունը հալվեց ու էս կադրը կորավ։
Իգիտեմ ինի հրաշքով երեկ էլի ձյուն եկավ։ Կրկին անգամ այդ տեղով անցնելը ու չնկարելը արդեն հանցագործություն կլիներ։ Ես էլ դատվելու հավես հեչ չունեմ ։)