մանր-մունր #3 / հեռուստատեսային

Ես հեռաստացույցի սեր չունեմ։ Կյանքում դրանից կախված չեմ եղել, տանը չենք ունեցել արտասահմանյան ալիքներով լի արբանյակային կամ կաբելային հեռուսատեսություն։ Հիմա էլ, նույնիսկ հաճախ լինելով բավականին պարապ, չեմ նայում հեռուստացույց։ Բայց պատկերացրեք, որ մեկ-մեկ մեգապարապությունից սկսում եմ պուլտի կոճակները սեղմելով ու ալիքները անընդմեջ փոխելով ժամանակ սպանելու փորձեր անել։ Բայց ասեմ, որ դրանք հիմնականում անցնում են ապարդյուն՝ հայկական ալիքների ապարդյուն լինելու պատճառով։

Շարունակել կարդալ

Ֆեյսբուքացավ²

Անուշադրուդրության մատնված մարդիկ սկսում են պոռնիկություն անել Ֆեյսբուքում ու դառնում են պոռնսթառեր։ Նրանց բոլորը նայում են, բայց ոչ ոք շան տեղ չի դնում։

Մի-երկու շաբաթ առաջ արդեն անդրադարձել եմ այս թեմային, բայց դե թեման նենց ծավալուն ա ու ցավոտ, որ մի պոստը դժվար թե հերիքեր հայկական ֆեյսբուքի “դալբայոբությունը” ամբողջ գեղեցկությամբ ցուցադրելու համար։ Այդ իսկ պատճառով գրում եմ երկրորդը, որը 1-ինի շարունակությունն է։

Այս անգամ ուզում եմ ուշադրություն դարձնել հայ ազգի հիմնական ֆեյսբուքյան դալբայոբություններին։ Ինչպես են դրանք արտահայտվում, ծլում, ծաղկում և բազմանում։ Դրանք միքանիսն են, եթե ոչ միքանի տասնյակ։ Բայց հիմա կանդրադառնամ այն հիմնականներին, որոցով մեր ազգը ամենաշատն է տառապում։

N1 Հետույքաբաղնիք։
Ժարգոնային մի լավ արտահայտություն կա։ “Ոռ լվալ”։ Մեր հանրապետության որոշ մարզերում/քաղաքներում այն հայտնի է նաև “ոռ մտնել” անունվ։
Էս 2 արտահայտությունները շատ լավ նկարագրում են միջին հայ ֆեյսբուքցու առօրյաի հիմնական խնդիրը։ Ֆեյսբուքը օգտագործել սրան-նրան շոպլիկանալու ու աչք մտնելու համար։ Դրանով տառապում են հիմնականում աղջիղները։ Սակայն տղաների շրջանում այն նույնպես պահանջված տրյուկներից ա։
Հիմնականում արտահայտվում ա հավայի, առանց կարդալու լայքեր անելով, ավելի պրոֆեսսիոնալների մոտ նաև կարդալուց հետո լայքելով անկապ, անպոչ գդալի պես քննարկման մեջ մտնելու համար քոմմենթ թողնելու համար։ Հիմնականում քցվում են իրենց զարգացվածության մակարդակից բարձր մակարդակի թեմաների մեջ, որպեսի ցույց տան թե յանի մենք էլք դրանից կուռսի։
Բացի դրանից, նորից իրենց ճաշակից ու մակարդակից բարձր փեյջեր լայքելով , ցանկանկանում են ճաշակով մարդ ձևանալ։ Հիմնականում դա անում են առաջին տպավորությունը իրենց մասին լավի հասցնելու համար։
Լայքում են երաժիշտների, գրողների ու գրքերի փեյջեր։
Ու տենց ստացվում ա որ միհատ անմակարդակ, պապսավիկ գյադա կամ գյադուհի “լսում” են Pink Floyd, Led Zeppelin ու Eric Clapton։ Իսկ իրականում նրանք հոգով սրտով Արմենչիկի ֆանատկա են, լավագույն դեպքում ասենք Ռիհաննաի։
Կարդում են Պաուլո Կոելիո (հիմա բեսսամթ մոդայա), Դոստայեվսկի ու Պուշկին, իսկ իրականում “ԵՍ” ամսագրի ոչ մի համար բաց չեն թողնում։
Նայում են Սկորսեզեի ու Տարանտինոյի ֆիլմերը, բայց իրականում “Голая Правда”-ն նրանց տեսած ֆիլմերից ամնաիմաստովն ու մակարդակովն ա։
Ու էդ սաղ ի՞նչի համար։ Իհարկե ուրիշի ոռը մտնելու ու տպավորություն թողնելու։

N2 Դեմոտիվատորներ, Անկապ կոմիքսներ ու Եզի ցավ փեյջեր։

Էս ուղղությունն էլ ա շատ տարածված։ Սրան հիմնական աուդիտորիան էլի բավականին մեծ ա ու հրմնականում բնակեցված ա նախորդի բնակչությամբ։ Պլյուս նենց մարդիկ, որոնք իրականում են լսում Pink Floyd ու Eric Clapton:
Սաղ հեչ, նայում են թող նայեն, լայքում են թող լայքեն։ Բայց ամենավատը են ա, որ էդ դանդալոշները իրենց հավանած տուպոյությունը սաղ օրը նստած SHARE են անում։ Ու տենց քո թայմլայնը լցվում ա դալբայոբություններով, որ սկի վրեն չեսէլ թքի։
Հայհայա  մոռացել էի յութուբի վիդեոների մասին ասել․․․

N3 Պոռնսթառեր և Պոռնսաթռուհիներ
Էս, մարդկանց մի կատեգորիա ա, որ ուզում ա հայտնի դառնա, ուզում ա որ իրան լսեն, հարգեն ու սիրեն։ Բայց սրանց հրմնական մասին, ռեալ կյանքում ոչ ոք շան տեղ չի դնում ու էս կյանքից աբիժնիկները գալիս են ֆեյսբուք ու սկսում են իրանց արևին հասարակական ակտիվություն ցուցաբերել ու դվիժենի անել։ Սկսում են հավայի փարթիներ, հավաքույթներ ու միտինգներ կազմակերպել։ Հիմնական նպատակը, նորից նույնը։ Ինչ-որ ձևով մարդկանց աչքին երևալ, ծիպը մենք դեմք ենք։ Սրանք հիմնականում ունենում են հարյուավոր կամ նոյնիսկ հազարավոր “ընկերներ”, րոպեն մեկ ստատուս են ափդեյթ անում ու նկար են ափլոդ անում։
Ավելի պռադվինուտիները բացում են էջեր ու սկսում են մարդկանց ուղեղները Ք8նել էջերի միջոցով։
Կարճ ասած, ՊՈՌՆԻԿՈՒԹՅՈՒՆ։

Էս ցուցակը կարելի ա ժամերով թվերկել ու ամենքի մասին գրել ու գրել։ Բայց իմ ժամանակը թանկ է ու չեմ ուզում էդքան մանրանամ ու նուտելլա չուտեմ 😀

Երևի էսքանով առայժմ սահմանափակվենք։
Լավ եղեք ու մի տուֆտեք։ Ո՛չ ֆեյսբուքում և ո՛չ էլ կյանքում։

 

 

Ֆեյսբուքացավ

Որ մարդկանց ասում ես Ֆեյսբուքը դառելա իրանց կյանքի նառկոծիկը ու իրանք դրանից կախվածություն ունեն, սկսում են վայ-վույ անել և ոտ ու ձեռ ընկած քեզ փորձում են համոզել, որ տենց բան չկա։ Երբ էլ ուզեն ֆեյսբուքից “կջնջվեն” ու տենց էլի տափակություններ են դուրս տալիս։ Սովորական ա։ Են ամենահասարակ նառկոմանն էլ ա նույնը ասում։
— Յանի երբ էլ ուզեմ, վերջ կտամ նարկոմանյին ու կանցնեմ նոռմալ կյանքին։

Սուտա, տենց բան չկա։ Ավելի ճիշտ կա։ Բայց շատ դժվար ա ու մեծ կամքի ուժա պահանջում։ Իսկ մեր ազգի ներկայացուցիչները չեն փայլում իրենց կամքի ուժով։ Թուլամորթ ենք․․․ Ինչ կարող էս անել։

Վառ օրինակ! են մասին թե ինչ չափերի ա հասնում մարդկանց, իրենց անձնական կյանքը "պուբլիկավատ" անելու ցանկությունը․․․ երեխեքը իրենց ձևաևորումը մոր արգանդի փոխարաեն անց են կացնում ֆեյսբուքում։

Իմ ընկերների շրջանում (իսկ նրանք էնքան էլ քիչ չեն) կա միայն մեկը որ կարողացավ էդ ասածը գործի վերածել։ Ճիշտա մեծ դժվարությամբ։ Սկզբում նա դեաքթիվեյթ արեց, ինչը հնարավորություն էր տվել նրան 14 օրվա ընթացքում վերածնել իր փրոֆայլը։ Հաջորդ օրը էկավ ու հայտնեց դրա մասին։ Ասեցի որ միևնույնն ա չի դիմանալու ու նորից աքթիվեյթ ա անելու։
Հենց այպես էլ եղավ։ Նույն օրը երեկոյան նա նորից ինձ ողջունեց ֆեյսբուքում։
Միքանի օր անց նա վերջնականապես հավաքեց իր ուժերը ու վերջ դրեց իր ֆեյսբուքյան կյանքին։

Էս պատմությունը մի 2-3 տարվա հնություն ունի։
Էն ժամանակ ֆեյսբուքը մեր հետամնաց երկրում դեռ այսօրվա պես տարածված չէր։ Մարդկանց ընկերների միջին քանակը 50-60 էր։ Ոչ թե այսօրվա պես 150-200։ Էն ժամանակ ֆեյսբուքյան “զզվում եմ” “հիստերիկ եմ” “քյառթու չեմ” “գոմիկ եմ” “ծիծաղելու” ու էլի էս տիպի տափակ վերնագրերով դեղին էջեր չկաին ու մարդիկ էլ սաղօրը զբաղված չէին դրանց պոստերն ու ստատուսները լայքելով։ Սաղ օրը յութուբյան զիբիլներ չէին պոստում ու դեմոտիվատոր-դեբիլատորներ չեին պոստում։

Հիմա միջին ֆեյսբուքյան օգտագործողի օրվա ողջ գործի անունը վերը նշվածն է։ Ցավալի ա բայց փաստ։ Մարդիկ դեգրադացվում են։ Ու դրա սաղ շնորքը Մարկ անունով կռասավչիկը։

Լավ, դե ոչինչ։ Ֆեյսբքը տռենդա, որին ուզած չուզած բոլորս հետևում ենք։ Մնացած հարյուրավոր տռենդերի նման։ Աշխարհին ձևն ա տենց։ Ի՞նչ կարաս անես։

Ես դեմ չեմ ֆեյսբուքին։ Ողղակի կան բաներ, որ պետք չի հրապարակել ֆեյսբուքում։ Ասենք էն, որ հենց նոր դուք վիճեցիք ձեր ընկերուհու հետ ու In a relationship-ից դարձաք Single: Պետք չի ձգտել դառնալ ֆեյսբուքյան դեմք, ունենալ 1800 “ընկեր” ու որ ձեր մի նկարը կամ ստատուսը հավաքի 69 քոմմենթ ու լայք։ Հետևեք վերընշվածին երջանիկ ֆեյսբուքյան “կյանքով” ապրելու համար։ Այլապես մի պայծառ առավոտ կարող եք հայտնաբերել որ դուք դարձել եք PORNSTAR։

Չնայած ուզում էիք չե, որ ձեր նկաը 69 անգամ լայք անեն․․․

Ճաշակը ձևավորվում է մանկուց ?

Էսօր ավտոբուսւմ մի աղջիկ էր նստաց, ձեռքին այ էս արկղիկից էր: Բերանը բաց էր, ես էլ առիթը բաց չթողեցի ու որոշեցի պարզել այդ արկղի պարունակությունը: Պարզվեց արկղի մեջ երկու գերմանամկներ էին: Ու զավեշտալին այն է, որ հետո աղջկա հեռախոսը զանգեց ու հնչեց Ձիմա Բիլանի երգերից մեկը: Փաստորեն այդ աղջիկը իր մկներին էլ է դիմաբիլանի սովորեցնում :

Անիմաստ

Մի երկու օր առաջ Ֆեյսբուքում նկատեցի Հայլենդ սոց. ցանցի գովազդը: Լոգոի ներքևում գրած է`

Գրանցվիր և շփվիր ավելի քան 90000 հայերի հետ աշխարհի բոլոր անկյուններից:  Hayland.am` Ամենամեծ հայկական սոցիալական ցանցը:

Անիմաստ եմ համարում սոց ցանցում, սոց ցանցի գովազդ տեղադրելը: Ինչու պետք է Ֆեյսբուքից օգտվող հայը գրանցվի հայլենդում, եթե նա այդ 90 000 (կամ ավելի շատ) հայերի հետ կարող է շփվել հենց Ֆեյսբոքում:

Եվ հետո ել կարծում եմ, որ այդ 90000-ի մեծ մասը ինձ նման գրանցվել են, ու այլևս չեն էլ այցելել հայլենդ 2րդ անգամ…