f1-08 կտրված / մի քիչ էլ նոստալգիա

երեկ շրջելով յութուբում, բորոլովին պատահական հանդիպեցի ներքոնշյալ վիդեոյին։ Վիդեոյում ցուցադրվում է BMW Sauber թիմի 2008 թվականի բոլիդը, բայց ոչ սովորական վիճակում։ Հատուկ իմ նման հետաքրքասերների համար Սաուբերում որոշել են կիսել բոլիդը ու ինժեների միջոցով բացատրել, թե ինչ կա դրա ներսում և ինչն ինչպես է դասավորված։ Չնայած նրան, որ ես բավականին լավատեղյակ եմ Ֆ1-ի տեխնիկական մասից, կասեմ որ դիտելուց  բավականին տպավորվեցի ու զարմացա։ Ու մի բան էլ։ Էս վիդեոն ինձ ևս մեկ անգամ համոզեց, որ Ֆ1-ը իրոք ավտոսպորտի թագուհին է և սպորտ լինելուց բացի, բավականին բարդ, բայց կատարելության ձգտող գիտություն։

Մի խոսքով, բոլոր նրանց, ում գոնե միքիչ հետաքրքրում է ավտոսպորտը, խորհուրդ եմ տալիս նայել այն։ Բացի այդ այս հոլովակը հետաքրքիր ու ճանաչողական կլինի տարբեր ոլորտների դիզայներներին։

Նայելուց հետո, մի անգամ ևս հիշեցի 2008-ի Ֆ1-ը։ Այն սեզոնը, որը ինձ բառիս բուն իմաստով լացացրեց։ Սիրելի թիմի անհավանական թռիչք, գեղեցիկ չեմպիոնական մարտեր, գեղեցիկ վազանցներ և այլն։
Վազանցներից հատկապես տպավորիչ էին Նիք Հայդֆելդի կրկնակի վազանցները Սեպանգում ու Սիլվերսթոնում։ Եռակի վազանցը Սպա-Ֆռանկոշամում։
Իսկ էմոցիոնալությամբ ամենատպավորիչը իհարկե սեզոնի վերջին Գրան Պրին էր։ Ավելի կոնկրետ վերջին շրջանը, երբ Ֆելիպպե Մասան մի քանի վայրկյան դարձավ աշխարհի չեմպիոն, սկսեց ուրախությունից արտասվել։ Հետո պարզվեց որ Լյուիսը վաստակել է բավականին միավորներ չեմպիոն դառնալու համար ու Մասսայի արտասքուքը արդեն դարձավ տխրության․․․
էլ չշարունակեմ․․․

F1 2012: ուտել թե՞ չուտել

չեմ խաբի, ու կասեմ որ ես հիմա հեչ նման չեմ 2006-2009 թվերի Միքայելին։ Էն ժամանակ կարելի ա ասել, որ իմ միակ հետաքրքրությունը Ֆոռմուլա 1-ն էր։ Էն ժամանակ ուրիշ էր էլի։ Կար BMW Sauber, կաին Նիքն ու Ռոբերտը։ Թիմը տարեց-տարի ուժեղանում էր։ 2007-ին թույն սկանդալային ֆիլմեր տեսանք, Ալոնսոյի, ՄակԼարենի ու Ֆեռռարիի մասնակցությամբ։ 08.06.08-ին, գերմանա-շվեյցարական թիմի առաջին և ցավոք վերջին հաղթանակը․․․ հետո ԿԵՌՍ, ռեգրեսս, սրեդնյակ թիմ, աութսայդերի ձգտող ու չարաբաստիկ հուլիսի 29։ Պուկ, փախան։ Նրանց հետք էլ չի էլ երևում։ Կարծես սկի չէին էլ եղել։ Չնայած դա բնականա։ Ֆ1 բարձր արագությունների սպորտա։ Ու պատմությունն էլ կարծես բոլիդներից էլ արագընթաց ա։ Ու ամեն ինչ շատ շուտ էլ մոռացվում ա։ Հիմա էն թվերը շաատ քչերն են հիշում․․․ Էն էլ Հայաստանում։ Հատուկենտ մարդիք։
Էհհ․․․ ի՞նչ ժամանակներ էին․․․
Հիմա նրանցից ոչոք չկա։ Մարիո Թայսենը BMW AG-ում եսիմ ի՞նչ պաշտոնիա, Վիլլի Ռամփֆը կարծեմ թոշակիա անցել, Ռոբերտ Կուբիցան անցյալ տարվա փետրվարի մազապուրծ եղավ մահից ինվալիդ դառնալուց։ Նիք Հայդֆելդին նախընտրեցին եսիմ ինչ միհատ “պապայի բալով”  փողի մեշոկով ու տենց․․․
2010 թվից էլ ես եմ փախել Ֆ1-ից․․․ Վաբշե ոչ նայել եմ ոչ էլ կարդացել։ Գիտեմ մենակ, որ Ֆետելը արդեն Ալոնսոյին գծերից քցել ա դառել ա կրկնակի չեմպիոն։ Ու վսյո։

Հիմա, չգիտեմ ի՞նչ անեմ։ Միտեսակ էլի ուզում էմ վերադառնամ էն հին ժամանակներին ու կայֆերին։ Բայց չգիտեմ ո՞նց, ու՞մ հետ, ու՞մ համար։
Արդեն Ալոնսոն են հինը չի, Ֆլավիո չկա, Ֆեռռարին կյանքում դուր չի եկել, Մակլառենը մեծատառով ԹԻՄ ա, բայց մեկա Մեռսերի մատոռներովա, իսկ ես վերջիններիս տանել չեմ կարողանում։ Ռեդ Բուլլը կոմմերցիոն հրաշք ա դա ի տոլկո։ Մնացածն էլ, մանր-մունր, գոյատեվում են իրանց համար։ Չնայած խի՞ իրանց, ավելի շատ ֆոնի, կամ հայերեն ասած՝ դամ են պահում։

Չնայած մեկին մոռացել էի։ ԳՈ Կիիիիմի!!!

Կիմին միշտ էլ դեմք ա եղել :)
Այ Կիմիին կարելի ա համակրել ու նույնիսկ երկրպագել։ Պելետոնի ամենա քչախոս, պոռնիկություններից հեռու ու կայֆարիկ դեմքն ա Կիմին։ Դժվար թե գտնվի մեկը, որ կարա ապացուցի հակառակը։ Նրա պես “օղբաթ” հիմիկվա պելետոնում չեմ տեսնում։
Այ, եթե սկսեմ նայել էդ ցիրկը, հաստատ Կիմիին եմ “բալետ” անելու։ Մնում ա Աստված տա ու ՌԵՆՈ-ի է, Լոտուսի բոլիդը միքիչ արագ դուրս գա ու Կիմին սաղին ցույց կտա․․․
Էսքան հակասական բաներից հետո, չեմ կողմնորոշվում։
Վերջը, նայել թե՞ չնայել Ֆ1 2012-ին․․․
Այ սա է հարցը։

goodbye #2011

GoodBye 2011

2011 թվականը մոտենեւմ ա իր ավարտին։ ինչ-որ չեմ հավատում։ շատ արագ անցավ այս տարի։ ասես մի ակնթարթ լիներ։ մի ակնթարթ, որ հիմա դժվարանում եմ ասել, քաղցր թե դառը։ դժվարանում եմ, որոհետև այն լցրեց իմ կյանքը տարբեր հետաքրքիր, դժվար ու հաճելի իրադարձություններով։

Ես բանակում եմ։ Շատերը կասեն, որ դա արդեն մի ապացույցա անհետաքրքիր տարվա մասին։ բայց դա ամենևին էլ տենց չի։ երեևի էս տարին կարող եմ համարել իմ կյանքի ամենահետքրքիրը։ Չէ, ես էս տարվա ընթացքում չհասցրեցի գնալ լուսին, նյու-յորք, լիել Armin van Burren-ի ասենք Armin Only-ներից մեկին կամ Astate of Trance 500-ին։ Չունեցա այֆոն։ Ցավոք չկաորղացա մասնակցել Ստիվ Ջոբսի հոգեհանգստի արարողությանը, չտեսա ֆորմուլա 1-ի ոչ մի գրան պրի։ Չնստեցի BMW-ի ղեկին ու չանցա ՆյուրբուրգՌինգի կանաչ դժողքով։ Ու էլի էս տիպի բաներ, որոնցից ես “հետ եմ մնացել”։ Բայց միթե մենակ դանցով ա որոշվում մարդու կյանքի հետաքրքրությունն ու անհետաքրքրությունը։ Իհարկե ՈՉ։

Դրանց փոխարեն ես տեսա ու ճանաչեցի շատ-շատ մարդկանց։ Ե՛վ լավ և՛ վատ։ Մի տարի ծառայեցի հայոց բանակում ու հասկացա, որ բանակը շատ էլ լավ բանա։ Դարձա պատասխանատու, միքիչ աշխատասեր, ուշադիր։ Սկսեցի ավելի շատ աշխատել ինքս ինձ վրա ու ձգտել ամեն անգամ ինչ-որ նոր բան անելուց անել ավելի լավ, ավելի արագ ու ավելի հեշտ։ Հասկացա, որ բանակում ցանկության դեպքում կարելի ա ստեղծագործել, ու դրա համար ամենևին էլ iMac կամ էլ iPad պետք չի ձեռքի տակ ունենալ։ Հասարակ թուղթն ու գրիչն էլ են բավական։

Հավաքեցի լիքը նոր մտքեր։ Թե հետագայի և թե ներկայի ու անցյալի համար։ Մտքեր, որոնք կօգնեն ինձ հետագայում հասնել նրան, ինչին ձգտում եմ։

Հասկացա, որ կյանքում նյութական արժեքները ոչինչ են։ Չե, ես չեմ ասում որ էն վերջի այֆոնից էլ չեմ ուզում։ Բայց կասեմ, որ առանց դրա էլ կարելի ա երջանիկ լինել։ Կարևորը լինել հարուստ, չաղ ու բախտավոր առողջ, շրջապատված սիրող և սիրելի մարդկանցով ու զբաղվել սիրելի բաներով։

Հասկացա, որ բանակը “պիրանյա քլաբ” է, մենակ լինես, մի վարկյանում քեզ կգզեն։ Բայց միաժամանակ, բանակում վստահելի ու հավատարիմ մարդ գտնելը շատ դժվար է։ Բանակում շատ ժամանակ նույնիսկ շատ հաճախ չի աշխատում ռուսական “Դավերյայ նո պռավերյայ” խոսքը։

Բարձացրեցի իմ ՊՈՖԻԳԻԶՄ-ի մակարդակը։ Դժվար պահերին սկսեցի ավելի հեշտ մտածել։ Ու նենց անել, որ էդ դժվար պահը ոչ թե թվա մի անելանելի ու անվերջ բան, այլ դառնա մի հետաքրքիր կինո։ Կինո, որ ցանկանում ես ամեն գնով նայել մինչև վերոջ ու ամենակարևորը անել համապատասխան հետևություններ։

Հասկացա, որ ես կարող եմ գրել։ Գրել այնպես, որ մարդիկ կարդան ու հաճույք ստանան։ Մարդիք հլը հեչ, դաժե ես եմ իմ գրածները կարդալուց հաճույք ստանում։ Իսկ դա շատ կարևոր է։

և այսպես լիքը բաներ, որոնք թվարկելու համար նույնիսկ մի գիշերն էլ չի հերիքի։

Լավ։ Էդ հասկացանք։ Բայց դե կուդա ժե բեզ նյութականի․․․

Անցանք նյութական բաներին։

Տարվա ընթացքում հայտաբերեցի որ, նույնիսկ են բաները, որոնք ես շատ երկար ժամանակ սիրել եմ ու օգտվել եմ, կարող են ավելի հետաքրքիր լինել ու ավելի մեծ հաճույք պատճառել, եթե դրանց սկսեմ նայել ավելի ուշադիր, իսկ երբեմն էլ ուրիշ անկյուններից։

Սկսենք երաժշտությունից։

Coldplay : Mylo Xyloto

Coldplay: սկսել եմ լսել միքանի տարի առաջ, Life in Technicolor երգը հայտնաբերելուց հետո։ Միշտ ուշադրությամբ եմ լսել նրանց երգերը, բայց երբեք մեծ ուշադրությու չեմ դրաձրել դրանց իմաստին։ Գրեթե միայնության մեջ անցկացրած մի տարին ստիպեց ավելի ուշադիր լինել դրանց բառերին ու հասկանալ, թե ինչքան իմաստ կա դրանց մեջ։ Ես հասկացա, որ չնայած բանակի լավ կողմերին, ես սկսում եմ մտածել YES! երգի բառերով։ ՈՒ աստիճանաբար հասկացա որ — God only, God knows I’m trying my best, but I’m just so tired of this loneliness.

Բացի այդ, նրանց վերջին ալբոմը լսելու ընթացքում հայտնաբերեցի, որ Ռիհանան նույնպես կարող է արտադրել իմ ականջի թմբկաթաղանթին հաճելի երաժշտություն։

Հասկացա, որ սաղ բիզնես ա ու դեվիդ գետտան արդեն հայտնի ա և մենք արդեն կարող ենք Fuck HIM անել! հենց դրան էլ նա ձգտում էր, թեչե չեր թողարկի “Ֆաք Մի, Այմ Ֆեմուս” շարքը։ Իսկ հիմա նա արդեն DJmag-ի թոփ 100-ի առաջին հորիզոնականում ա։ Հասկացնում ա, որ ինչ էլ անես, մեկա իրա տուֆտա պապսանա պահանջաված ոչ թե ասենք Dash Berlin-ի որակյալ տրանսը։ մի խոսքով ԲԻԶՆԵՍ։

Էս տարի լրացավ NFS Most Wanted խաղի 6 տարին։ Ես ևս մի անգամ հասցրեցի անցնել Rockport City-ի փողոցներով, փշրել միլիցեքի ավտոներ ու լինել իմ կողմից այդքան շատ սիրելի BMW M3 E46-ի “ղեկին”։

Բացի այդ խաղացի նաև արդեն 8-րդ տարին բոլորած Splinter Cell-ը։ Սեմ Ֆիշեռի հետ գնացի աշխարհի այս ու այն ծայրերը ու զգացի իսկական լրտես լինելու կայֆը։

Էս երկուսը հերիք էին կրկին անգամ համոզվելու որ հին բաները կարող են արթնացնել լիքը լավ հիշողություններ ու պարգևել լավ էմոցիաներ։

Իրա դարն ապրած Pentium4-ին միքանի անգամ Windows XP-ի ու W7-ի ջանքերով կլինիկական մահի հասցնելուց հետո, որոշեցի վերջապես փորձել UBUNTU: Այն ունի բավականին ժամանակակից, գեղեցիկ ու հարմար ինտերֆեյս, հարմար է օգտագործման համար և ամենակարևորը անվճար է։ Ես հասկացա որ ես անտեր աշխարհում մեկ-մեկ հրաշքներ էլ են լինում ու, որ պանտյում4-ով էլ 2011թվականին կարելի ա “կայֆեր անել”։ Ու ամենակարևորը ինձ հիշացրեց իմ MacBook Pro-ն ու MacOS-ը։ Հաճելի հիշողություններ․․․

Բացի վերը նշվածից, 2011-ին էլի լիքը նոր բանել եմ բացահայտել ու գնահատել։ Բայց ցավոք, ժամանակը սուղ է։ Ես պետք է գնամ, քանի որ ուվալնենին արդեն պրծնում է 😉

Իսկ ամենավերջում, հրաժեշտից առաջ ցանկանում եմ շնորհավորել բոլորիս Ամանորն ու Սուրբ Ծնունդը ու նոր տարում ցանկանալ նոր հաջողություններ, բացահայտումենր ու ձեռքբերումներ։ Լավ եղեք։ Միքիչ էլ շատ ժպտացեք։

Մինչ նոր հանդիպում Նոր 2012 տարում․․․ 😉